[ Inhoud ]
Sinds het volledig herstel van het kapitalisme in de ex-Sovjet-Unie, slaat er
een reusachtige reactionaire vloedgolf over de hele wereld. Het oude liedje
van de imperialisten over 'vrijheid en democratie' kan de werkelijkheid van
de fascisering en de sociale achteruitgang niet langer verbergen.
Om het rampzalige Agusta-schandaal van vorig jaar te verhullen, lanceerde SP-voorzitter
Tobback een grote oproep: 'De SP is nodig'. Honderden progressieven beantwoordden
die oproep. Ze onderschreven de thesis dat 'de SP nodig is voor de sociale zekerheid
en de tewerkstelling, voor de multiculturele maatschappij, voor de democratische
en solidaire maatschappij die iedereen gelijke kansen biedt'. PS-voorzitter
Busquin bespeelde nagenoeg dezelfde thema's.
Maar de verkiezingen waren nauwelijks voorbij of Tobback kwam de honderden progressieven
die in zijn demagogische val getrapt waren, vertellen: "Ik moet naar de
stembus met de vraag 'kies mij alstublieft' en als ik eenmaal verkozen ben,
moet ik de kiezer uitleggen dat ik niet veel te beslissen heb. In België zijn
het niet de politici die het mooi weer maken, zij kunnen enkel paraplu's uitdelen
als het regent." (51) Tobback komt er recht voor uit dat in België het
kapitalisme en de grote burgerij de dienst uitmaken, dat de socialistische verkozenen
alleen deze realiteit verbergen met een paraplu van reformistische prietpraat.
Voor de verkiezingen riep Tobback het spookbeeld op van Verhofstadt, de kleine-Mussolini-met-de-lange-tanden.
Veel progressieve intellectuelen lieten zich intimideren en steunden de SP.
Nadat hij profiteerde van hun electorale steun, maakt hij ze nu uit omdat ze
volgens hem vasthouden aan "de erfenis van mei '68, die bron van anarchisme
en gemakzucht. Men dacht toen dat het verboden was te verbieden. Het omgekeerde
is waar." (52) Maar tot nu toe was de strijd tegen de 'erfenis van mei
'68' het monopolie van de fascisten van het Vlaams Blok!
[ Inhoud ]
De socialist Coëme zegt: "De wet van 21 maart 1991 is precies de weg om
wilde privatiseringen te vermijden." (53) De 15de september 1991 bevestigde
Moureaux tijdens een congres van zijn partij, de PS: "De hervorming van
de openbare ondernemingen zal geen privatisering zijn." En in haar verkiezingsprogramma
van 1991 belooft de PS "een einde te maken aan de pogingen tot privatisering"!
(54)
Vandaag hebben de SP en de PS voor 137 miljard frank geprivatiseerd.
De ASLK-bank en -verzekeringen werden in november 1993 verkocht aan Fortis-AG
voor 34 miljard frank. Twee jaar later maakte de geprivatiseerde ASLK een winst
van 8,08 miljard frank! (55)
In september 1994 werd de Nationale Investeringsmaatschappij (NIM) verkocht
aan Ackermans en Van Haaren en de participatie van de NIM in Distrigas aan Tractebel.
De twee operaties brachten 15,1 miljard op.
In september 1995 werd de Nationale Maatschappij voor Krediet aan de Nijverheid
aan de ASLK verkocht voor 4,6 miljard frank en het Landbouwkrediet aan Swiss
Life voor 1,6 miljard.
De regering verkocht tenslotte in december van vorig jaar Belgacom aan Ameritech
voor 73,3 miljard en de licentie voor het tweede mobilofoonnet aan Mobistar
voor 9 miljard.
Verhofstadt, de kleine-Mussolini-met-de-lange-tanden moest ontmoedigd toegeven:
"Vijf jaar geleden zei ik dat we moesten privatiseren. Toen maakte men
me uit voor Thatcher. Maar de huidige regering privatiseert aan een ritme dat
ik niet meer kan volgen." (56)
Karel Van Miert was SP-voorzitter in de jaren '70-'80. Hij gaf zijn partij een
vaag 'progressief' imago door zijn verzet tegen de installatie van Amerikaanse
kernraketten en kritiek op het regime van Mobutu. Vandaag is hij Europees commissaris
belast met het concurrentiebeleid. Een beursblad zwaait hem lof toe: "Van
Miert zet op consequente wijze de politiek verder van zijn voorganger Sir Leon
Brittan wiens grote devies luidde: liberalisering." (57) Zo past een 'progressieve'
sociaal-democraat de politiek toe van een vertrouweling van madame Thatcher!
[ Inhoud ]
De socialistische partijen beweren dat de sociale zekerheid 'hun' verworvenheid
is. Niets is minder waar. In de loop van de grote anti-fascistische oorlog deden
de overwinningen van het Rode Leger het kapitalisme in heel Europa op zijn grondvesten
daveren. De Belgische werkers die geleden hadden onder de dubbele onderdrukking
en uitbuiting van zowel de kapitalisten als de nazi-bezetters, snakten naar
het socialisme. Tijdens de bezetting werkten August Cool, de leider van het
ACV, en Leon Bekaert, de chef van het patronaat, samen een plan uit om te voorkomen
dat er 'revolutionaire opstanden' zouden uitbreken bij de bevrijding. Ze wilden
belangrijke toegevingen doen aan de arbeiders en hen een systeem van sociale
zekerheid toekennen. In Londen waren Paul-Henri Spaak en Jef Rens, een hoge
verantwoordelijke uit de socialistische vakbond en partij, tot dezelfde besluiten
gekomen. (58)
Hoe ontmantelt
de sociaal-democratie de sociale zekerheid?
In 1981 had de staat, via de wet Dhoore, beloofd de sociale zekerheid te financieren.
Maar de staat weigerde, met de steun van de socialistische partijen, dat engagement
na te komen. Zo steelt de staat ieder jaar van de sociaal verzekerden de som
van 320 miljard frank! In 1983 stortte de staat 7 procent van het Bruto Nationaal
Product in de kassen van de sociale zekerheid. In 1993 was dat nog maar 3 procent.
Een verschil van 320 tot 350 miljard frank per jaar! De SP en de PS zeggen te
strijden tegen de kleine misdaad waarvan de gepensioneerden het slachtoffer
zijn. Maar wat dan te zeggen van deze reusachtige hold-up door de staat en de
SP/PS ten belope van 320 miljard ten koste van de werklozen, zieken, gepensioneerden?
In 1983 betaalde de staat nog 38 procent van de inkomsten van de sociale zekerheid.
Dit jaar is dat nog maar 14 procent!
Intussen gaan de
SP en de PS verder met het afbreken van de financiële basis van de sociale zekerheid.
Na de subsidies van de staat verminderen ze nu ook de 'patronale' bijdragen!
De socialistische partijen hebben in akkoord met de andere burgerlijke partijen
de 'patronale bijdragen' al verminderd met 95 miljard frank. En er worden nieuwe
plannen gemaakt om de 'patronale' bijdragen nog verder te verminderen. Alles
samen werd de sociale zekerheid al voor 450 miljard per jaar ontstolen!
Gevolg van deze gigantische diefstallen: de socialisten De Wulf en Vandenbroucke
hebben het basisprincipe van de sociale zekerheid met name het individueel recht
van iedere werker verworpen.
Vandenbroucke beweert dat de automatische compensatie voor het verlies van een
inkomen ontworpen werd voor families met thuisblijvende echtgenote. De sociale
zekerheid is niet van toepassing op een maatschappij waar de vrouw uit werken
gaat! De socialist Vandenbroucke valt het recht van de vrouw op sociale zekerheid
aan wanneer hij verklaart: "Er zijn families die de schok van verlies van
een inkomen uit arbeid kunnen opvangen dankzij een tweede inkomen." (59)
De diefstal van
450 miljard vertaalt zich jaar na jaar in maatregelen die hard aankomen.
In 1991 besliste PS-minister Philippe Moureaux 4,5 miljard frank te besparen
in de sector van de rust- en verzorgingstehuizen.
In 1992 besliste diezelfde Moureaux tot een prijsverhoging van 10 procent de
medicamenten. Te betalen door de patiënten. Een verlies van 7,2 miljard.
In 1993 voerde Anselme van de PS voor elke ziekenhuisopname een entreeprijs
in van 1.000 frank, een opleg van 450 frank voor elk labo-onderzoek en een opleg
van 300 frank voor radiografie.
In 1994 legde diezelfde Anselme een verhoging van 50 procent op van het remgeld
bij elk medisch onderzoek. Het globaal plan besliste dat de kosten van de ziekteverzekering
ten hoogste 1,5 procent boven de inflatie mogen stijgen. Dat wil zeggen dat
elke stijging van de medische zorgen voortaan door de patiënt zelf moet gedragen
worden.
Het plan van de
socialist Willockx dat hij in 1994 opstelde, bevat verschillende maatregelen
die de pensioenen verminderen, zowel in de openbare sector als in de privé.
Sommige gepensioneerden zullen tot 24 procent van hun pensioen verliezen. Willockx
voorziet nog verdergaande verminderingen door de verlating van de pensioengerechtigde
leeftijd zowel voor mannen als voor vrouwen.
Met het verminderen van de pensioenen duwt Willockx de mensen naar de privatisering.
Het gaat om de zogezegde 'tweede pijler', een privé-verzekering in groep om
een tweede pensioen te verwerven bovenop het wettelijk pensioen. In feite gaat
het om verplicht sparen waarbij een belangrijk deel van de inkomens van de werkers
ter beschikking gesteld wordt van het patronaat. De liberalen pleiten al jaren
voor verplicht sparen ten belope van 4 à 5 procent van het loon. De socialistische
partijen hebben de eerste stappen in die richting gezet. Zestig procent van
de bedienden en tien procent van de arbeiders hebben al een 'tweede pijler'.
In die 'tweede pijler' zit nu al 750 miljard frank, beschikbaar voor nieuwe
investeringen.
[ Inhoud ]
Tussen 1989 en 1994 hebben wij verschillende tewerkstellingsplannen gehad. Maar
in die vier jaar CVP-SP regering is de werkloosheid gestegen met 170.800 eenheden!
De tewerkstelling nam af met 29.800 eenheden in de openbare en met 60.800 eenheden
in de privé-sector. (60)
De sociaal-democratie beweert dat je de lonen en de 'patronale' bijdragen moet
verminderen opdat de patroons zouden kunnen investeren en zo werk scheppen.
Maar Union Minière investeert 22 miljard frank om 1.800 werkers af te danken.
Caterpillar investeert vanaf 1988 15 miljard eveneens om 1.800 jobs te liquideren.
De sociaal-democratie hekelt vandaag de welvaartsstaat, ze kritiseert het 'egoïsme'
van de werkers en pleit voor een 'solidariteit in armoede' tussen de werkers.
Kortom de sociaal-democratie zegt dat de staat minder moet uitgeven aan alles
wat te maken heeft met het welzijn van het volk: onderwijs, gezondheidszorg,
sociale zekerheid, cultuur, sport. Maar de sociaal-democratie die een roofstaat
voor de armen invoert, zorgt voor een steeds betere verzorgingsstaat voor de
patroons, onder het voorwendsel de tewerkstelling te redden.
In de periode zal de Europese Gemeenschap, geleid door een commissie
met een meerderheid van sociaal-democraten, 7.000 miljard frank aan de patroons
storten voor investeringen in achtergebleven gebieden. Zo zullen de patroons
40 miljard in Henegouwen investeren en krijgen ze daarvoor twee cadeaus van
30 miljard van Europa en het Waalse Gewest.
De tewerkstelling die de CVP-SP-regering wil scheppen is steeds meer nep-tewerkstelling.
Vandaag werken al 673.177 mensen deeltijds, als stagiair of als interim! (61)
[ Inhoud ]
Vanaf 1990 heeft de SP de staatssubsidies aan de sociale zekerheid gedesindexeerd.
Dat kost de sociale zekerheid dit jaar 30 miljard frank. In 1993 vernietigde
ze de indexering van de fiscale barema's wat de belastingplichtigen 25 miljard
kostte. In 1994 vervalste de CVP-SP-regering de index door er de energieproducten
uit te halen wat de loontrekkenden een procent van hun koopkracht kostte, dat
wil zeggen 50 miljard frank.
Nu wil de CVP-SP-regering een loonnorm opleggen waarin de index begrepen is.
Tot nog toe konden de werkers door de klassenstrijd loonsverhogingen afdwingen
van het patronaat. En door de index waren ze er zeker van dat hun reëel loon
niet daalde door de verhoging van de prijzen. Maar nu wil de CVP-SP-regering
de index gebruiken om nagenoeg iedere loonsverhoging te verbieden: de loonnorm
laat in feite buiten de indexaanpassing, geen enkele loonsverhoging toe.
Nu gaan de lonen er al relatief op achteruit: de productiviteit stijgt, de werkers
produceren meer producten per uur maar hun loon volgt niet in die mate. In
ging de productiviteit per gewerkt uur in de industrie met 9 procent omhoog.
De lonen verminderden met 0,2 procent. In alle ondernemingen samen daalde de
reële kost per eenheid product met 5,3 procent. (62)
[ Inhoud ]
Om de sociale achteruitgang en de scherpere uitbuiting op te leggen valt de
burgerij de democratische rechten aan die het de werkers mogelijk maken de weerstand
te organiseren. De fascisering van de staat georganiseerd door de sociaal-democratie
en de kristen-democratie, heeft de bedoeling de werkers te verdelen en hun strijd
neer te slaan. Die weg wil extreem-rechts tot het einde volgen, tot aan het
fascisme.
De fascisering van de staat gebeurt in hoofdzaak langs twee assen: deze van
het officiële racisme en deze van de politie-repressie.
Laten we eerst kijken naar het officiële racisme, het staatsracisme, het sociaal-democratisch
racisme.
Tobback drukte daar perfect de essentie van uit toen hij zei: "Het Vlaams
Blok heeft succes omdat het de problemen bespeelt waar de mensen mee zitten.
Aan die problemen moet je dus aandacht besteden. Als dat het overnemen van de
agenda van het Vlaams Blok is, ok dan." (63)
De sociaal-democratie beweert dus dat de fascistische partij een pertinente
analyse maakt van de 'problemen waar de mensen mee zitten'! Volgens de marxisten
zijn de echte problemen die de werkers moeten aanpakken de almacht van de burgerij,
de privé-eigendom van de productiemiddelen, de zucht naar maximale winst, de
uitbuiting, de marginalisering van de jeugd en het gebrek aan toekomst, de schreeuwende
ongelijkheid, de plundering van de Derde Wereld, de oorlogsvoorbereidingen.
Volgens de fascistische analyse is het probleem de migrant, de illegale vluchteling.
En de sociaal-democratie beweert dat de fascisten "de problemen bespeelt
waar de mensen mee zitten"! De sociaal-democratie is zover gekomen dat
ze 'de problemen' stelt in dezelfde termen als de fascisten.
Volgens de marxistische analyse wordt het probleem niet gevormd door de migrant
of de vluchteling. Het probleem is het kapitalisme en zijn onvermijdelijk product:
het racisme, de discriminatie en de uitsluiting. Het probleem is het imperialisme
en de honger, de over-uitbuiting en de oorlogen die het veroorzaakt.
Tobback wil, net zo min als de fascisten, een einde stellen aan het kapitalisme
noch aan het racisme, niet aan de discriminatie, niet aan de uitsluiting en
niet aan de ongelijkheid.
Tobback wil, net zo min als de fascisten, een einde stellen aan het imperialisme,
niet aan de over-uitbuiting, niet aan de armoede, niet aan de oorlogen die het
oplegt.
Meer dan één miljoen Belgen tekenden de petitie voor volledige gelijkheid voor
de migranten door de automatische toekenning van de nationaliteit na vijf jaar
verblijf. Dat is concreet, praktisch en laat toe in één keer heel de wettelijke
discriminatie uit de weg te ruimen. De sociaal-democratie weigerde deze elementaire
democratische eis te onderschrijven. Ze verzet zich tegen deze concrete strijd
en blijft maar demagogische praat verkopen over het vage thema van 'verdraagzaamheid
en hand in hand'. Maar vandaag loopt de sociaal-democratie hand in hand met
het Vlaams Blok en ze bestempelt de vluchtelingen als roofdieren. Tobback zei
het volgende: "Diegenen die hier als meeuwen op een stort komen zitten
omdat dat makkelijker is dan thuis te vissen of de grond te verbouwen, dienen
systematisch uitgewezen te worden." (64)
Volgens de fascistische wereldopvatting is er in de Derde Wereld miserie omdat
de 'negers', de 'makakken' en de 'spleetogen' niet willen werken. Tobback denkt
daar niet anders over: zij willen niet vissen en niet op het land werken. Hebt
u er ooit aan gedacht, mijnheer Tobback, dat de armen in Ruanda, Indië of Brazilië
zelfs geen land bezitten of werktuigen om het land te bewerken?
Volgens de marxistische wereldopvatting verplicht het imperialisme de mensen
hun land te verlaten als vluchtelingen. Het imperialisme veroorzaakt de ondraaglijke
uitbuiting en de honger. Het imperialisme installeert dictatoriale regimes en
lokt oorlogen uit.
De Belgische en Franse socialistische partijen zijn als regeringspartijen mee-verantwoordelijk
voor de volkerenmoord op één miljoen Ruandezen. Zij lieten liever doelbewust
duizenden Ruandezen vermoorden, die bescherming zochten bij het Belgisch leger,
dan die wanhopige mensen naar België te laten komen, als 'meeuwen op een stort'.
Tobback zag liever Ruandese lijken op het stort.
[ Inhoud ]
De socialistische minister van Binnenlandse Zaken Vande Lanotte heeft gezegd:
"Ik neem de agendapunten van het Vlaams Blok over en sommige van hun 70
puntenvoorstellen. Ik herneem effectief een aantal zaken die het Blok voorzien
had, dat is waar" (65)
Zo neemt de sociaal-democratie niet alleen de analyse over van de fascisten
over 'de problemen waar de mensen mee zitten', maar ook de maatregelen die ze
voorstellen!
"Ik zal misschien wat stemmen verliezen bij het Coppieterspubliek en wat
winnen aan de rechterzijde." (66) Zo weegt Vande Lanotte cynisch semi-fascistische
maatregelen af tegen 'progressieve' demagogie. De zwaksten, die het meest worden
uitgebuit, vertrappelt hij om stemmen te kunnen winnen van rechts!
Nog altijd Vande Lanotte: "Het Vlaams Blok moet vaststellen dat de democratische
partijen de migrantenstroom aan het indijken zijn. Het handelsfonds van het
Vlaams Blok valt weg, ze hebben op dit vlak niet meer het monopolie." (67)
Zo zitten de sociaal-democraten te bluffen dat ze het handelsfonds van het Vlaams
Blok hebben overgenomen! Dat hebben ze zeker kunnen doen met het geld van Agusta.
Conclusie van Vande Lanotte: "Wij zeggen aan de bevolking: dit is geen
probleem waarvoor we per se een fascistische oplossing nodig hebben. Een democratische
partij kan dat probleem correct oplossen. Wat kan het Vlaams Blok verder doen
om zijn bestaansrecht te bewijzen?" (68)
Zo verklaart de SP dus met een onthutsende eerlijkheid: om de maatregelen van
het Vlaams Blok door te voeren, om de 'economische vluchtelingen' en de illegalen
uit te wijzen, hebben we geen fascistische oplossing nodig, de
SP kan dat doen! Dat is dus de manier waarop die lui tegen het egoïsme vechten
en de internationale solidariteit in praktijk brengen.
Al de anti-volkse en racistische maatregelen die de SP neemt, rechtvaardigt
ze met te zeggen dat ze 'de enige dam tegen het fascisme' is! Om de betekenis
van deze revolterende 'anti-fascistische' demagogie te begrijpen, volstaat het
te luisteren naar de fascisten zelf. Filip De Man van het Vlaams Blok verklaarde
in de Kamer: "Mijn partij feliciteert Vande Lanotte voor zijn recente voorstellen.
Wij stellen vast dat een fundamenteel gedeelte van ons programma door de regering
verwezenlijkt is. Ook mijnheer Tobback heeft enkele concrete punten van onze
voorstellen inzake asielbeleid in de praktijk gebracht." (69)
Na dit vriendelijke schouderklopje wilde Tobback toch zijn best doen om het
verschil aan te duiden: "Het fundamentele verschil tussen mij en het Blok
is dat ik voor een multiculturele maatschappij ben. Maar die moet ordentelijk
gerealiseerd worden. Daarom wil ik dat de illegalen het land verlaten."
(70) De 'multiculturele' maatschappij van Tobback zal dus 'gezuiverd' zijn van
illegalen, valse vluchtelingen, niet-geïntegreerde migranten. Dat is natuurlijk
'fundamenteel verschillend' van de monoculturele maatschappij van de fascisten
waar er geen plaats is voor illegalen, valse vluchtelingen en niet-geïntegreerde
migranten.
[ Inhoud ]
Na de nationale doorbraak van de fascistische partijen en met name van het Vlaams
Blok in november 1991 kwam er in juni 1992 een regeringsverklaring met onder
hoofdstuk drie een 'Noodprogramma voor de sociale problemen'. Punt 1 hiervan
wil "De veiligheid van de burger verzekeren" en punt 3 "De immigratie
beter beheersen". Zo legden de fascisten de CVP-SP-regering hun prioriteiten
op: de immigratie en de veiligheid.
Tobback beweert eens te meer dat het programma van het Vlaams Blok overnemen
de beste methode is om die partij onderuit te halen: "Als ik het Vlaams
Blok wil decimeren, dan moet ik de ziekte wegnemen waarop die partij
parasiteert. Die ziekte is de machteloze staat, die gevaarlijker is voor de
democratie dan de autoritaire staat." (71)
Het is in naam van de orde en de veiligheid dat Tobback, de voorzitter van de
SP, de opvattingen in eer herstelt die Hendrik De Man, voorzitter van de Belgische
Socialistische Partij, er in juni 1940 toe brachten de nazi's achterna te lopen.
Vanaf 1938 had Hendrik De Man de 'sterke staat', de 'autoritaire staat', de
'autoritaire democratie' vooropgesteld.
Orde en wet, dat is het ordewoord van rechts en extreem-rechts. Tobback komt
ons doodleuk vertellen dat 'links' dit ordewoord moet overnemen: "Men zegt
dat de begrippen 'law and order' en progressisme niet samen gaan. Ik zie niet
in waarom. Er is teveel criminaliteit en dus moet men ingrijpen. Er is al veel
te lang een soort linkse verdraagzaamheid voor die dingen. De gewone man en
vrouw zijn bang dat ze bestolen worden of 's avonds op straat overvallen worden.
Onze wetten onderdrukken niet, ze bevrijden. Ik weiger te roepen: weg met deze
maatschappij." (72) In Brussel had Marx al zien aankomen dat het burgelijk
socialisme zou roepen: "Leve de kapitalistische maatschappij, leve de burgerlijke
wet, leve de gevestigde orde!"
Men moet benadrukken dat Tobback al voor de verkiezingen dergelijke kreten had
geslaakt, voor zijn grote manoeuvres in de richting van de progressieve intellectuelen.
Het radicale keerpunt van Tobback naar orde en wet en de autoritaire staat dateert
van 1994, toen hij besliste de repressiekrachten uit te breiden en te versterken
en de politieke controle op de bevolking te verhogen.
[ Inhoud ]
We willen hier zes punten aanhalen in de recente evolutie van het 'politiesocialisme'
in België.
Eén. Meer flikken, minder leraars.
In 1994 besliste de CVP-SP-regering meer politiemannen aan te werven.
De Koninklijke Besluiten van 9 mei en 10 juni 1994 geven het minimum aantal
agenten aan die de gemeenten moeten hebben. Ze bepalen de 'volwaardige politiezorg'
waar de gemeenten de normen van moeten respecteren om in aanmerking te komen
voor een federale financiering.
In 1995 waren er al 1.546 nieuwe agenten aangeworven als burger (829 eenheden)
of politieman (717 eenheden) en hun aantal zal weldra de 2.500 bereiken. (73)
Dat is een andere formule van het burgelijk socialisme: 'Minder leraars en evenveel
flikken meer!'
Twee. Tien miljard
om alle Belgen te ficheren.
Op het ogenblik dat de burgerij de uitgaven voor onderwijs met 14 miljard wil
inkrimpen in het Franstalige landgedeelte, gaat er tien miljard naar de oprichting
van een informatienet voor alle politiediensten.
Het net ASTRID (All Round Semi-Celluar Trunking Radio Communication) zal dienen
voor gezamenlijk gebruik door de rijkswacht, de gemeentepolitie, de gerechtelijke
politie, de burgerbescherming, de brandweer, de staatsveiligheid, de douanediensten
en volksgezondheid." (74)
Bovendien worden de gemeentelijke politiediensten gemoderniseerd via een Project
voor Informatisering van de Politie dat alle informatie standaardiseert. Die
informatie wordt "gecentraliseerd in de Algemene Politie Steun Dienst,
die de informatie verwerkt en terugstuurt naar de korpsen, met een begeleidende
commentaar en een synthese." (75)
Drie. De gemeentepolitie
wordt de loopjongen van de rijkswacht.
Sinds haar zogenaamde 'demilitarisering' staat de rijkswacht onder de bevoegdheid
van de minister van Binnenlandse Zaken. "Dat laat mij toe, zo zegt Vande
Lanotte, de uitrusting, de opleiding en de organisatie van de rijkswacht en
de gemeentelijke politie op elkaar af te stemmen." (76)
Vande Lanotte voerde Inter-Politiezones in, waar "de gemeentelijke politie
en de rijkswachtbrigades samen verantwoordelijk zijn voor de plaatselijke politiezorg."
(77) In elke Inter-Politiezone is er regelmatig overleg tussen de burgemeester,
de Procureur des Konings en de vertegenwoordigers van de rijkswacht, de gemeentelijke
politie en de gerechtelijke politie.
Op federaal vlak is er een Algemene Politie Steun Dienst om "de samenwerking
en de coördinatie van de politiediensten" te regelen. Zijn directiecomité
omvat verantwoordelijken van de rijkswacht, de gemeentelijke politie en de gerechtelijke
politie. Deze dienst centraliseert onder andere de informatica, de opleiding
en de technische steun. (78) Er komt een eenvormige basisopleiding. De officieren
van de verschillende korpsen zullen gezamenlijke cursussen krijgen wat "zal
bijdragen tot een betere verstandhouding tussen de politiediensten." (79)
De autonomie van de gemeentelijke politie, een democratische eis die de SP lange
tijd verdedigde, is in de feiten vernietigd. De socialist Vande Lanotte verklaart:
"De gemeentelijke overheden die zich verzetten tegen iedere vorm van politiesamenwerking
zoals de federale overheid die wenst, zullen geen aanspraak meer kunnen maken
op een specifieke financiële hulp van de federale overheid." (80)
[ Inhoud ]
Vier. De rijkswacht is een echte gecentraliseerde politieke politie geworden.
Als ministers van Binnenlandse Zaken hebben de socialisten Tobback en Vande
Lanotte van de rijkswacht een alomtegenwoordige politieke politie gemaakt.
Die heeft voortaan drie taken: eerst de basispolitiezorg. Dat wil zeggen dat
de rijkswacht haar voogdij oplegt aan de gemeentelijke politie en mee de controle
voert over de bevolking op gemeentelijk vlak.
Vande Lanotte schrijft: "Overal waar dat mogelijk is, wil de rijkswacht,
in samenwerking met de plaatselijke overheid, de andere politiediensten, de
plaatselijke bevolking en de andere betrokken sociale instanties, een oplossing
zoeken voor tal van problemen die de plaatselijke gemeenschap bezig houdt."
De rijkswacht zal "informatieuitwisselingsprogramma's met de beroepsorganisaties
en de organisaties van de middenstand" opzetten. (81)
Tweede taak van de rijkswacht: "de gespecialiseerde politiediensten".
Het gaat erom "de meer georganiseerde vormen van misdaad" in de hand
te houden, zoals "drugs, illegale immigratie, milieudelicten, mensenhandel
en hormonentrafiek." (82)
Tenslotte is er een taak van 'gespecialiseerde ondersteuning'. Het gaat om functies
van "steun uit de lucht, algemene reserve, speciale interventie-eenheden,
telematica." (83)
Vijf. De rijkswacht
is geïntegreerd in het nieuwe Europese politiesysteem onder Duitse overheersing.
De sociaal-democratische ministers spelen ook een cruciale rol in de centralisatie
van de repressie- en spionagekrachten tegen de burgers op Europees niveau.
Vande Lanotte dringt aan op de oprichting van een Europese politieke politie.
"Dank zij de overlegstructuur Trevi werd een ver doorgedreven coördinatie
van de politieke samenwerking van de politiediensten tussen de landen van de
Europese Gemeenschap verwezenlijkt. Deze samenwerking concretiseert zich in
de derde pijler van het Verdrag van Maastricht." "Een gemeenschappelijke
immigratiepolitiek en de internationalisering van de problemen van ordehandhaving
en van de grote criminaliteit (ook het terrorisme) heeft als gevolg dat de samenwerking
met de andere buitenlandse politiediensten gestructureerd moet worden. Men moet
ook komen tot een harmonisering van de operationele organisatie en van de opleiding,
de methodes en de uitrusting van de politiediensten." Via de Schengen-akkoorden
"werd een informatiesysteem ontwikkeld waarmee de landen directe contacten
ontwikkelen, wat een vorm van doeltreffende controle toelaat op de wetgeving
inzake buitenlanders, criminaliteit en staatsveiligheid." (84)
De sociaal-democratie gaat er prat op de belangrijkste kracht te zijn in de
opbouw van Europa. Dit Europa vormt een beslissingsniveau waar de economische
dictatuur van de grote kapitalisten zonder masker wordt uitgeoefend. En de sociaal-democratie
die de werkers bedriegt met waanbeelden over het 'sociaal Europa' brengt vandaag
een semi-fascistisch politie-Europa op de been om de sociale strijd neer te
slaan. Dit politie-Europa komt onvermijdelijk onder de leiding van de politieke
politie van de rijzende supermacht Duitsland.
[ Inhoud ]
Zes. Controle van de bevolking, organisatie van de spionage en de verklikking.
In de nasleep van de overwinning van het Vlaams Blok in 1991 ging de SP immigratie
en criminaliteit met elkaar verbinden in haar politiek van zogenaamde 'misdaadpreventie.'
De raadgever van Vande Lanotte, de SP'er Kris Van Limbergen, schrijft: "Na
de verkiezingsschok van november 1991 is er een doorbraak gekomen in de preventiepolitiek.
De grote steden zaten inderdaad in een impasse. De problemen van drugs, kleine
criminaliteit en het gevoel van onveiligheid, die de niet-Belgische of marginale
bevolkingsgroepen aanbrengen, werden steeds scherper." (85)
De 'veiligheidscontracten' vormen de kern van deze preventiepolitiek. Enorme
sommen werden hiervoor onmiddellijk vrijgemaakt. Zo werd in 1994 3,2 miljard
frank vrijgemaakt voor deze 'preventie'. (86)
De belangrijkste post in deze 'veiligheidscontracten' is de "versterkte
aanwezigheid van de politie in de straten." ( frank).
De tweede post heet: "Betere integratie van de specifieke groepen"
( frank) en wil hoofdzakelijk de migranten en de jongeren beter controleren.
(87)
Het was de liberaal Gol, die als minister van Justitie in 1982 de idee van de
veiligheidscontracten lanceerde, toen hij binnen de rijkswacht bureaus oprichtte
ter preventie van inbreuken.
Na de eerste doorbraak van de fascisten van het Vlaams Blok in 1988 kwam er
een Koninklijk Commissariaat voor het migrantenbeleid. Dit Commissariaat werkte
een 'integratieconcept' uit dat vertrok van het standpunt dat de problemen bij
de migranten te zoeken zijn. Het integratieconcept houdt alle legale discriminaties
in stand en laat de racistische campagnes van de fascistische partijen en de
racistische politiek van de regeringspartijen ongemoeid.
In mei 1990 waren er in Vorst gewelddadige reacties van jonge migranten tegen
de politiecontroles. En op datzelfde ogenblik kwam het Koninklijk Commissariaat
naar buiten met een rapport over de immigratie en de veiligheid. Het stelde
voor dat er "meer politie in de straten aanwezig zou zijn door de aanwerving
van hulp-politiemannen en wijkagenten." "Een betere ondersteuning
door de rijkswacht." "Een betere communicatie tussen de politiediensten,
de rijkswacht en de bevolking." (88)
Al deze punten vinden we terug in de 'veiligheidscontracten' van 1993 en het
Commissariaat verheugt zich daarover. Het Commissariaat was vertrokken van 'sociaal
integratiewerk'. Maar in de feiten organiseerde het een controle-net om te verhinderen
dat de woede zou uitbarsten in de wijken die er het ergst aan toe zijn en waar
de willekeur van de politie hoogtij viert. Die netten werden dan uiteindelijk
geïntegreerd in de 'veiligheidscontracten' van de rijkswacht en de politie.
Onder de rubriek 'integratie' (!) willen deze contracten "overleg organiseren
tussen de politie en de migranten." Men leest er ook dat "de straathoekwerkers
zich concentreren op de doelgroepen, met name de drugsgebruikers en de kandidaat-gebruikers."
Vallen voortaan onder politiebevoegdheid: "Het wijkbeleid, het openen van
jeugdhuizen, het organiseren van activiteiten onder de migranten. Het wijkwerk:
probleemjongeren naar sportclubs oriënteren, sportactiviteiten organiseren,
fan-coaching projecten (om de supporters te omkaderen)." (89)
De jonge migranten vormden het voorwendsel voor de invoering van deze politiecontrole
over de bevolking. Maar al zeer snel breidde Vande Lanotte de politie-activiteiten
uit naar 'probleemjongeren'. In steden als Aalst en Mechelen, waar weinig jonge
migranten wonen, vormen de Belgische schoolverzuimers het uitverkoren doelwit.
Een onderzoeksverantwoordelijke van de Franstalige universiteit UCL toont goed
aan hoe die 'veiligheidscontracten' hoofdzakelijk dienen om heel de bevolking
onder bewaking te plaatsen. Isabelle Poulet schrijft: "De veiligheidscontracten
leggen de nadruk op de bewaking. Vooreerst moedigen ze de informele sociale
controle door de bevolking en verschillende beroepscategorieën aan (conciërges,
tram- en buschauffeurs, sociaal-assistenten en culturele werkers in de wijk).
Daarnaast is er de bewaking met technische middelen, aanpassing van de gebouwen
en publieke plaatsen om de veralgemeende bewaking makkelijker te maken. En tenslotte
algemene mobilisatie voor de omkadering van de jongeren in goed gecontroleerde
en georganiseerde structuren. De politiek die in België wordt ontwikkeld door
de socialistische partijen gelijkt sterk op de behoudsgezinde politiek van de
Britse regering." (90)
Volgend voorbeeld toont goed aan hoe sociaal werk in de ogen van de 'socialistische'
ministers gelijk staat met politiewerk. De schepen van Sociale Zaken van Gent
krijgt elk jaar 27 miljoen via de veiligheidscontracten voor stadsbussen, wijkcomités
en integratie-sportprojecten. Tien sociaal-assistenten, twee psychologen en
drie criminologen werden bij de politie aangeworven in het kader van de veiligheidscontracten.
(91)
[ Inhoud | Deel
3 ] |top|